Saygıdeğer Basın Mensupları;
Uzun zamandır gündemimizi meşgul eden Nemrut Milli Parkı Tümülüsünün Malatya iline kaptırılması söylentileri, Adıyaman halkının seçilmiş ve atanmış idarecilerine olan güvenleri zedelemiştir.

Çünkü; Adıyaman'ın son otuz yılını değerlendirdiğimizde bunun nedenlerini daha iyi anlayacağız.

Başta Güney Doğu Anadolu Projesi olan Atatürk Barajı havzasına bakalım. Baraj yapılmadan önce ilimiz Fırat Nehri sınırı coğrafi ve tarihi haritasına baktığımızda kıyısındaki topraklarımız çok verimli, tarıma birinci derece elverişli ova ve her metre karesinde KOMMAGENE KRALIĞI'nın tarihi kalıntılarını görüyorduk.

GAP tamamlandığında bölge coğrafi haritasına baktığımız da; Fırat Nehir Havzası Şanlıurfa iline doğru hafif genişlemiş ve ilimiz topraklarına hançerler savurmuş olduğunu göreceğiz. Bu hançerler her geçen gün halkımızın yaralarını tekrar tekrar sosyo-ekonomik olarak kanatmaktadır. Bölge tarihi haritasına baktığımızda KOMMAGENE KRALIĞI merkezi başşehri olan Tarihi Samsat tüm tarihi dokusu ile kaybolmuştur.

GAP ile hayat bulan Şanlıurfa tarımı ve turizmi her geçen gün bölgemizde, dolaysıyla ülkemizde arttı ve artmaya da devam etmektedir. Ayrıca yerleşim yerlerini terk etmek zorunda kalan Adıyaman bölgesindeki halka görsel uygulamalı eğitim yapılmadı. Anca Atatürk Barajı yapıldığında canını zar-zor kurtaran halkımızın aksine Şanlıurfa da yapılan Birecik Barajından nüfusun yeniden yerleşimi, istihdamı, sosyo-ekonomik yatırımlar için her türlü adaptasyon ve uygulamalı eğitim çalışmaları yapılmıştır.

Dünyaca ünlü olan Adıyaman tütünü yetiştirilirken halkın çoğu kırsalda yaşamaktaydı. Tütün yetiştiriciliği zahmetli olduğundan normalde ekonomik olarak pek faydalı olamayan yaşlı ve çocuk halk direk olarak fayda sağlayıcılar konumundaydı. Doğal olarak ekonomisi yerinde olan halk devletten sosyal beklentileri olmadığı gibi, ekonominin kalbi olan esnafa da kazanç kapısıydılar.

Adıyaman tütün yetiştiriciliği yasaklandığında alternatif üründe bulanamadığından kırsalda yaşayan halkımızın çoğu şehre taşınmak zorunda kaldı. Devlet kapısında dilenci durumuna düşen çiftçilerimiz yılın dokuz ayı evinden uzak ırgat durumuna düştü. Kısacası Adıyaman Irgat Şehir olarak anılmaya başlandı.

Ülkemizin ham petrol rezervlerinin çoğu ilimizde çıkmasına rağmen halkımız neredeyse hiçbir şekilde TPAO'dan da faydalanamamaktadır.

Ülkemiz de başlatılan öncelikli kalkınma derecelendirilmesinde ise İlimiz kalkınmada öncelikli 4. Bölge olması gerekirken 3. Bölge olmasını tam bir talihsizlik olarak değerlendiriyorum.

Malatyalılar genelde "biz Battal Gazi'nin torunlarıyız, siz Nemrut torunlarısınız" derlerdi. Bugün turizmden dolayı kazanç kapısı gördükleri için canla başla Nemrut'u sahiplenmektedirler. Kommagene Krallığı sadece Nemrut Tümülüsündan ibaret değildir. Arsemiya, Eski Kâhta Kalesi, Cendere, Karakuş, Pirin ve Samsat ile bir bütündür, ayrılamaz. Asıl sorunumuz turist konaklama sorunudur. Adıyaman'da en az 2.000 yatak kapasiteli, sosyal ve kültürel donatıları olan bir konaklama merkezi yapılırsa turizm hareketliliğimiz canlanacaktır.

Son otuz yılımızı gözler önüne sermeye çalışırken bir siyasetçi ve belediye başkanı olarak hak ettiği gibi ilimize sahip çıkılmadığı için; Başta halkımızdan özür diliyorum.

Adıyaman'da seçilmiş, atanmış ve sivil toplum örgütlerine sesleniyorum; İlimiz için siyasi kimliklerimizi bir tarafa bırakalım ve Adıyaman'a sahip çıkıp elimizi taşın altına koyalım. elde ettiğimiz güç ile halkımızın yüzünü güldürelim ve en önemlisi yüzlerine güven getirelim.

Bu duygu ve düşüncelerle hepinize sevgi ve saygılar sunuyorum…

YUSUF FIRAT
SAMSAT BELEDİYE BAŞKANI